Demirhan Ocak: 56 Yıllık Bir Hikayenin Anatomisi

Sahi, bir insan neden bir "Hakkımda" sayfasına tıklar? Fiyakalı bir başarı hikayesi veya havalı bir özgeçmiş peşindeysen yanlış yerdesin. Ben Demirhan Ocak. Resmi kayıtlara göre görsel sanatçı, yazar ve eski bir mutfak şefiyim; ama bana sorarsan Adana’da doğup Almanya’nın ayazında demlenmiş, hayatın absürtlüğüyle baş etmeye çalışan tescilli bir faniyim. Başımın tacı eşimin ve "okyanus gözlü" kızımın babasıyım gerisi teferruat.

Dünyamın kapısı herkese açık ama faşistlere, yobazlara, denyolara ve vicdansızlara kapalıdır. İnsanları etiketleriyle değil, çıplak insanlığıyla görürüm. Empati benim için fiyakalı bir kelime değil; 40 yıldır kalemin ucunda taşıdığım somut bir ağırlıktır.

Çizginin 40 Yıllık Disiplini

Kendime hiçbir zaman "Ressam" demedim, ben bir çizerim. Sanat felsefem nettir: "Alet değişir, el değişmez." İster kömür kalem tut, ister tükenmez kalemle kağıdı karala, ister Wacom tablet kullan; konuşan araç değil, senin elindir, senin ruhundur.

Genetik bir cilve olarak renk körüyüm. Bu yüzden çalışmalarım siyah-beyazın gölgelerine, hiperrealizme ve sanata sığınır. 

Kepçeden Kaleme, Mutfaktan Yollara

Uzun yıllar Almanya'da profesyonel mutfak şefliği yaptım. Mutfak benim için devasa bir gastronomi laboratuvarıydı. Güncel sağlık durumum nedeniyle artık aktif şeflik yapamıyor, Alman bir işveren ile gastronomi danışmanlığı yürütüyorum. Kepçeyi bıraktım ama lezzetin felsefesini bırakmadım.

98 kiloluk gövdem, Adanalı kavruk ruhum ve sokağın diliyle absürt dünyanın röntgenini çekmeyi severim. Yazılarım zikzaklar çizer ama vicdanın ve emeğin süzgecinden geçer.

Gelecek Projesi: Pamir Yolu

Köşeme çekilip oturmaya niyetim yok. Bir ilkbaharda "amaç varmak değil yolda olmak" diye İlk rotamız meşhur Pamir Yolu olacak. Bu seyahat boyunca çizecek, yazacak ve gezegenin insanlık hallerini kayda geçireceğim.

Burada her şey elin, emeğin ve vicdanın süzgecinden geçer.

Hadi bakayım, şimdi usulca dağılın ve mümkünse mısmıl olun.
Demirhan.