![](\"https:\/\/images.pexels.com\/photos\/7401286\/pexels-photo-7401286.jpeg?auto=compress&cs=tinysrgb&fit=crop&h=627&w=1200\")
<\/p>\n<\/p>\n
Sana bir \u015fey soraca\u011f\u0131m ve d\u00fcr\u00fcst cevap ver: Son ne zaman yaln\u0131z oturup, acele etmeden, telefona bakmadan, biriyle laf etmeden \u2014 sadece yiyerek<\/strong> yedin? B\u00f6yle bir \u015fey oldu mu hi\u00e7? Yoksa yemek yemek sana hep bir “dolgu malzemesi” gibi mi g\u00f6r\u00fcnd\u00fc \u2014 konu\u015fman\u0131n aras\u0131na s\u0131k\u0131\u015ft\u0131r\u0131lan, toplant\u0131n\u0131n \u00f6ncesine at\u0131\u015ft\u0131r\u0131lan, dizinin kar\u015f\u0131s\u0131nda mekanik \u00e7i\u011fnemeye d\u00f6n\u00fc\u015fen bir \u015fey?<\/p>\n Ben uzun y\u0131llar boyunca yaln\u0131z yemek yemeyi bir t\u00fcr yenilgi sayd\u0131m. Sanki masada kar\u015f\u0131mda kimse yoksa, yemek de yoktu. Tabak vard\u0131, \u00e7atal vard\u0131, ama sofra yoktu. Sofra, insanla olurdu benim zihnimde. Ta ki bir g\u00fcn \u0130stanbul’da, Karak\u00f6y’de, k\u00fc\u00e7\u00fcc\u00fck bir bal\u0131k lokantas\u0131nda tek ba\u015f\u0131ma oturdu\u011fum o \u00f6\u011flene kadar. Garson bana ac\u0131d\u0131 galiba \u2014 “yaln\u0131z m\u0131s\u0131n\u0131z?” diye sordu, \u00fcstelik bir de “bekliyor musunuz birini?” diye ekledi. Hay\u0131r, beklemiyordum. Ve o g\u00fcn hayat\u0131mda ilk kez bir tabak palamutu ger\u00e7ekten<\/strong> tatt\u0131m.<\/p>\n \u0130\u015fte o andan beri meseleyi biraz farkl\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcyorum.<\/p>\n Yaln\u0131z yemek yemek, Bat\u0131 k\u00fclt\u00fcr\u00fcnde neredeyse utan\u0131lacak bir \u015feydir. Restorana tek giren adam garip bak\u0131\u015flar al\u0131r. Kad\u0131n daha da fazla. Sanki oraya yas tutmaya gelmi\u015f gibi muamele g\u00f6r\u00fcr. Oysa Japonya’da bu \u00e7ok farkl\u0131. Tokyo’da “ichiran ramen” d\u00fckkanlar\u0131na girdin mi hi\u00e7? Her m\u00fc\u015fteri kendi k\u00fc\u00e7\u00fck kabin b\u00f6lmesine oturur, \u00f6n\u00fcndeki ah\u015fap perdeyi kapat\u0131r, garsonla bile y\u00fcz y\u00fcze gelmeden sipari\u015f verir. Bir nevi yemek meditasyonu. Kimse sana ac\u0131maz, kimse seni tuhaf bulmaz. Yaln\u0131z yemek bir se\u00e7imdir, bir zay\u0131fl\u0131k de\u011fil.<\/strong><\/p>\n Peki neden bu kadar \u00f6nemli bu ayr\u0131m?<\/p>\n \u00c7\u00fcnk\u00fc sofran\u0131n ba\u015f\u0131nda yaln\u0131z kald\u0131\u011f\u0131nda, bir \u015fey olur sana. \u00d6nce biraz rahats\u0131z hissedersin \u2014 ellerin ne yapaca\u011f\u0131n\u0131 bilmez, g\u00f6zlerin bir yere konmaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131r. Sonra yava\u015f yava\u015f bir \u015fey gev\u015fer i\u00e7inde. Ve fark edersin: yemek sana konu\u015fuyor<\/strong>. O ana kadar duymad\u0131\u011f\u0131n \u015feyler gelir. \u00c7orban\u0131n i\u00e7indeki kimyonun biraz fazla oldu\u011funu anlars\u0131n. Ekme\u011fin kabu\u011funun tam k\u0131vam\u0131nda oldu\u011funu. Biberin hafif ac\u0131s\u0131n\u0131n dil ucunda b\u0131rakt\u0131\u011f\u0131 o \u0131s\u0131y\u0131. Bunlar\u0131 kalabal\u0131kta duyamazs\u0131n. Kalabal\u0131k g\u00fcr\u00fclt\u00fcl\u00fcd\u00fcr, yemek ise sessizce konu\u015fur.<\/p>\n Portrecilikte buna benzer bir \u015fey var asl\u0131nda. (Biliyorum, resimden yeme\u011fe atlad\u0131m, ama dur biraz \u2014 ba\u011flant\u0131s\u0131 var.) Bir y\u00fcz\u00fc \u00e7izerken, o insan\u0131n yan\u0131nda olman gerekir. Bazen ger\u00e7ekten, fiziksel olarak. Bazen sadece zihninde. Ama her iki durumda da sessiz olmak zorundas\u0131n<\/strong>. \u0130\u00e7indeki g\u00fcr\u00fclt\u00fcy\u00fc kapatmadan, o y\u00fcz\u00fcn anlatt\u0131klar\u0131n\u0131 duyamazs\u0131n. Yemek yemek de b\u00f6yle \u2014 tek ba\u015f\u0131nayken sofra sana bir y\u00fcz gibi bakar ve bir \u015feyler anlat\u0131r. Sen de ya dinlersin ya da telefonuna g\u00f6m\u00fcl\u00fcrs\u00fcn.<\/p>\n Yaln\u0131z yemek yemenin bence birka\u00e7 \u00f6nemli kural\u0131 var. (Kural demekten nefret ederim ama diyelim ki “rit\u00fcel” \u2014 daha ho\u015f ka\u00e7\u0131yor.)<\/p>\n Almanya’da ya\u015fayan biri olarak \u015funu da s\u00f6yleyeyim: Burada yaln\u0131z yemek yemek daha kabul g\u00f6rm\u00fc\u015f bir \u015fey. Alman k\u00fclt\u00fcr\u00fcnde ki\u015fisel alan kutsald\u0131r, kimse sana “yaln\u0131z m\u0131s\u0131n?” diye sorarak i\u00e7ini burkma gere\u011fi duymaz. Ama T\u00fcrk k\u00fclt\u00fcr\u00fcnde sofra bir cemaat meselesidir \u2014 “buyur” demeden lokma bo\u011fazdan ge\u00e7mez. Bu g\u00fczel bir \u015fey, ger\u00e7ekten g\u00fczel. Ama bazen bu cemaat\u00e7ilik, kendinle ba\u015f ba\u015fa kalma becerisini k\u00f6reltiyor<\/strong>. Ve insan, kendisiyle oturam\u0131yorsa, ba\u015fkas\u0131yla oturmay\u0131 da tam olarak bilemez.<\/p>\n Empati, bence biraz da bu. Kendi a\u00e7l\u0131\u011f\u0131n\u0131, kendi yorgunlu\u011funu, kendi o-g\u00fcn-ne-istedi\u011fini tan\u0131yan insan, ba\u015fkas\u0131n\u0131n a\u00e7l\u0131\u011f\u0131n\u0131 da daha iyi g\u00f6r\u00fcr. Sofran\u0131n ba\u015f\u0131nda kendine nas\u0131l davrand\u0131\u011f\u0131n\u0131 izle \u2014 aceleyle mi yiyorsun, cezaland\u0131r\u0131r gibi mi, yoksa nazik\u00e7e mi? Bu soru kula\u011fa sa\u00e7ma geliyor ama ciddi soruyorum.<\/p>\n Japonlar\u0131n “ichigo ichie” diye bir kavram\u0131 var: Her an bir kez gelir, bir daha gelmez. Her sofra da b\u00f6yle asl\u0131nda. O \u00f6\u011fle, o ak\u015fam, o tabak \u2014 bir daha o bi\u00e7imde gelmeyecek. Yan\u0131nda biri olsun ya da olmas\u0131n, bu b\u00f6yle. Ama yan\u0131nda kimse yokken, belki o “bir kez gelme” halini daha net hissediyorsun. Dikkatini da\u011f\u0131tacak kimse yok \u00e7\u00fcnk\u00fc.<\/p>\n Son olarak \u015funu s\u00f6yleyeyim: Yaln\u0131z yemek yemek, yaln\u0131zl\u0131ktan de\u011fil, kendi kendine yetebilmekten<\/strong> geliyor. Bu iki \u015feyi kar\u0131\u015ft\u0131rmayal\u0131m. Yaln\u0131zl\u0131k bir eksiklik, kendi kendine yetmek ise bir doluluk. Ve dolu insan, masaya oturdu\u011funda \u2014 ister yaln\u0131z ister kalabal\u0131kta \u2014 ger\u00e7ekten orada olur.<\/p>\n Hadi bakay\u0131m, \u015fimdi usulca da\u011f\u0131l\u0131n ve m\u00fcmk\u00fcnse m\u0131sm\u0131l olun. Sana bir \u015fey soraca\u011f\u0131m ve d\u00fcr\u00fcst cevap ver: Son ne zaman yaln\u0131z oturup, acele etmeden, telefona bakmadan, biriyle laf etmeden \u2014 sadece yiyerek yedin? B\u00f6yle bir \u015fey oldu mu hi\u00e7? […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[47],"tags":[],"class_list":["post-2311","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-gastronomi"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2311","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2311"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2311\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2311"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2311"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2311"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n
Demirhan.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"