![](\"https:\/\/images.pexels.com\/photos\/8186477\/pexels-photo-8186477.jpeg?auto=compress&cs=tinysrgb&fit=crop&h=627&w=1200\")
<\/p>\n<\/p>\n
\u015eunu s\u00f6yle bana: En son ne zaman sadece var olmaktan<\/strong> keyif ald\u0131n? Yani hi\u00e7bir \u015fey \u00fcretmeden, hi\u00e7bir \u015feyi kan\u0131tlamadan, sadece nefes alarak. Hat\u0131rlamakta g\u00fc\u00e7l\u00fck \u00e7ekiyorsan, bir dahaki sefere so\u011fan soyarken dikkat et. Cevap orada bir yerde duruyor.<\/p>\n Ben y\u0131llard\u0131r \u00e7iziyorum. Ka\u011f\u0131t, kalem, bazen tuval, bazen bir pe\u00e7ete k\u00f6\u015fesi \u2014 alet de\u011fi\u015fir, el de\u011fi\u015fmez. Ama \u015funu fark ettim zamanla: \u00c7izimle mutfak aras\u0131nda d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc\u011f\u00fcmden \u00e7ok daha ince bir ip var. \u0130kisi de seni \u015fimdiye<\/strong> hapseder. Ve bu hapishane, bildi\u011fim en g\u00fczel hapishanedir.<\/p>\n Mutfakta bir \u015feyler olur insana. Bunu tarif etmek zor, ama deneyelim. Elini hamura g\u00f6md\u00fc\u011f\u00fcnde telefon bir anl\u0131\u011f\u0131na var olmay\u0131 unutur. Sar\u0131msak tahtaya vuruldu\u011funda o g\u00fczel, sert ses \u2014 bir \u015fey gev\u015fer i\u00e7inde. Tencere fokurdamaya ba\u015flad\u0131\u011f\u0131nda neden rahatlars\u0131n? Bunu hi\u00e7 d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcn m\u00fc? \u00c7\u00fcnk\u00fc orada kontrol<\/strong> var, ama sert bir kontrol de\u011fil. Yumu\u015fak bir kontrol. Bir senfoni \u015fefinin de\u011fne\u011fi gibi \u2014 ne zaman salaca\u011f\u0131n\u0131, ne zaman durduraca\u011f\u0131n\u0131 biliyorsun.<\/p>\n Heidegger (dur, ka\u00e7ma, s\u00f6z veriyorum k\u0131sa kesece\u011fim) “ara\u00e7-varl\u0131k” diye bir \u015feyden bahseder. Bir \u00e7ekici ger\u00e7ekten sadece \u00e7eki\u00e7le \u00e7ak\u0131yorken anlars\u0131n, diye d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcr. Yani bir \u015fey, kullan\u0131rken g\u00f6r\u00fcnmez olur \u2014 senin bedeninin uzant\u0131s\u0131 haline gelir. Mutfakta tam olarak bu olur. Tahta ka\u015f\u0131k elinde d\u00fc\u015f\u00fcnmeden d\u00f6ner. B\u0131\u00e7ak bilin\u00e7sizce e\u011fimini bulur. Ve o anda sen de kaybolursun<\/strong>. Kalan sadece i\u015f, sadece koku, sadece \u0131s\u0131.<\/p>\n Bu kaybolma hali, Budist felsefenin “an’da olma” dedi\u011fi \u015feyle ayn\u0131 \u015feydir. Ama Budist olmak zorunda de\u011filsin bunun i\u00e7in. Sadece bir tencere mercimek \u00e7orbas\u0131 kaynaklatman yeter.<\/p>\n \u015eimdi as\u0131l meseleye gelelim. Neden mutfak bu kadar demokratik<\/strong> bir huzur kayna\u011f\u0131? Yani meditasyon yapmak i\u00e7in bir minder, yoga i\u00e7in bir mat, resim \u00e7izmek i\u00e7in bir yetenek isteniyor \u2014 en az\u0131ndan insanlar \u00f6yle zannediyor. Ama yemek pi\u015firmek? Herkes bir tencereyle ba\u015flayabilir. Hiyerar\u015fi yok. Sertifika yok. Michelin y\u0131ld\u0131z\u0131 aramak zorunda de\u011filsin.<\/p>\n Bir de \u015fu var: Yemek somut bir sonu\u00e7<\/strong> \u00fcretir. Ve bu son derece \u00f6nemli bir felsefi nokta. \u00c7o\u011fu modern \u00e7al\u0131\u015fma soyuttur \u2014 e-posta g\u00f6nderin, rapor haz\u0131rlay\u0131n, meeting yap\u0131n. G\u00fcn\u00fcn sonunda elinizde ne var? Bir ekran dolusu metin. Ama mutfakta? Kokusu var, rengi var, s\u0131cakl\u0131\u011f\u0131 var. Dokunabiliyorsun. Yiyebiliyorsun. Birini besleyebiliyorsun. Bu, varolu\u015fsal a\u00e7\u0131dan k\u00fc\u00e7\u00fcmsenemeyecek bir tatmindir.<\/p>\n Albert Camus, Sisifos’u mutlu biri olarak hayal etmemizi ister. Ta\u015f\u0131 her g\u00fcn yukar\u0131 \u00e7\u0131karan, her g\u00fcn a\u015fa\u011f\u0131 yuvarlanan adam\u0131. Anlams\u0131z bir d\u00f6ng\u00fcd\u00fcr bu. Ama Camus’ya g\u00f6re anlam, d\u00f6ng\u00fcn\u00fcn d\u0131\u015f\u0131nda de\u011fil, i\u00e7indedir<\/strong>. Peki mutfak? Her g\u00fcn pi\u015firilir, her g\u00fcn yenir, her g\u00fcn bula\u015f\u0131k y\u0131kan\u0131r. Sonra tekrar. Ama bu tekrar, bir ceza de\u011fil \u2014 bir rit\u00fceldir. Ve rit\u00fcel, kaosa kar\u015f\u0131 kurulmu\u015f en eski savunmad\u0131r.<\/p>\n Benim annem bunu hi\u00e7 bu kelimelerle ifade etmedi tabii. Ama her sabah ayn\u0131 saatte kahvalt\u0131 haz\u0131rlad\u0131\u011f\u0131nda, d\u00fcnya ne kadar kar\u0131\u015f\u0131k olursa olsun, o mutfaktan bir d\u00fczenden haber<\/strong> gelirdi. Ya\u011f\u0131n tavaya ilk de\u011fdi\u011fi sesteki o c\u0131z\u0131rt\u0131 \u2014 bu, “her \u015fey yolunda” demekti. Felsefe bunu sonradan ke\u015ffetti. Anneler biliyordu zaten.<\/p>\n Tabii her \u015feyi romantize etmiyorum. Yorgunken yemek pi\u015firmek, ba\u015fkas\u0131 i\u00e7in s\u00fcrekli pi\u015firip kendin yiyememek, mutfa\u011f\u0131n hep “kad\u0131n\u0131n yeri” olarak g\u00f6r\u00fclmesi \u2014 bunlar ger\u00e7ek sorunlar. Ve bu sorunlar\u0131 yok saymak, huzuru sadece ayr\u0131cal\u0131kl\u0131lara tan\u0131mak olur. Huzurun da bir adaleti<\/strong> olmal\u0131. Mutfak herkesin se\u00e7imiyle girdi\u011fi bir alan oldu\u011funda g\u00fczeldir, zorundayken de\u011fil.<\/p>\n Ama se\u00e7imle girildi\u011finde \u2014 i\u015fte o zaman bir \u015fey a\u00e7\u0131l\u0131r i\u00e7inde. Portreyi \u00e7izerken \u00f6nce o insan\u0131n y\u00fck\u00fcn\u00fc g\u00f6r\u00fcr\u00fcm, dedim ya. Mutfakta da \u00f6nce o y\u00fck\u00fc b\u0131rak\u0131rs\u0131n. Tezgaha yay\u0131lan o malzemeler aras\u0131nda, bir yerde, kendine dair k\u00fc\u00e7\u00fck bir \u015feyi<\/strong> hat\u0131rlars\u0131n. Ad\u0131n\u0131 koyamazs\u0131n, ama hissedersin.<\/p>\n Belki de mutfa\u011f\u0131n bize \u00f6\u011fretti\u011fi \u015fey \u015fudur: Her \u015feyin bir pi\u015fme s\u00fcresi vard\u0131r. Acele edilmez. Ate\u015f \u00e7ok y\u00fcksek olursa yanar, \u00e7ok d\u00fc\u015f\u00fck olursa olmaz. Ve sen bu arada sadece beklersin<\/strong> \u2014 ama anlams\u0131zca de\u011fil, bir \u015feyi g\u00f6zetleyerek. Bu, hayat\u0131n kendisine dair en iyi metafor olabilir.<\/p>\n Haydi git \u015fimdi, bir \u015feyler kaynaks\u0131n ocakta. Ne oldu\u011fu \u00f6nemli de\u011fil. Sadece o sesi dinle. Fokur fokur.<\/p>\n Hadi bakay\u0131m, \u015fimdi usulca da\u011f\u0131l\u0131n ve m\u00fcmk\u00fcnse m\u0131sm\u0131l olun. \u015eunu s\u00f6yle bana: En son ne zaman sadece var olmaktan keyif ald\u0131n? Yani hi\u00e7bir \u015fey \u00fcretmeden, hi\u00e7bir \u015feyi kan\u0131tlamadan, sadece nefes alarak. Hat\u0131rlamakta g\u00fc\u00e7l\u00fck \u00e7ekiyorsan, bir dahaki sefere so\u011fan soyarken […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[56],"tags":[],"class_list":["post-2162","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-felsefe"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2162","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2162"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2162\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2162"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2162"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/demirhanocak.com\/site26\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2162"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n
Demirhan.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"